අරුණ වේරගල සර්ගෙ සිංහල පන්තිය පටන් ගන්න තිබුණෙ විනාඩි විස්සක් විතර. එදා අඟහරුවාදා දවසක්. වෙලාව තුනයි දහයට විතර ඇති. මම පන්තිය ගාව අපේ පන්තියේ අනිත් අයත් එක්ක හිටියා පන්තිය පටන් ගන්නකං. ඔය අතරෙදි තමයි අපේ පන්තියෙ ඉන්න මධුෂ්ක කියන එක්කෙනා ආවෙ.
“ඒ.... මේ බලහංකෝ බං මේ ෆොටෝ එක.........” මධුෂ්ක කිව්වා.
“කෝ පෙන්නහං බලන්න තොගෙ මහලොකු ෆොටෝ එක....” අපේ එවුන් කිව්වා.
මමත් එහෙං මෙහෙන් එබිලා ෆෝන් එකෙන් පෙන්නපු ෆොටෝ එක බැලුවා. ඒකෙ තිබ්බේ මධුෂ්කගේ අයියගෙ ෆොටෝ එකක්. ඒක අරගෙන තිබුනෙ ඒගොල්ලන්ගේ ගෙදර වත්තෙදි. ඒකෙ තිබ්බ පුදුමෙ තමයි ඒ ෆොටෝ එකේ අයිනකින් සුදුපාටට මනුස්සයෙක්ගේ හැඩේට ඡායාවක් වගේ රූපයක් තියෙනවා. ඉතින් ඕක දැකලා අපේ පන්තියේ ඉන්න මහාචාර්යවරු එක එක කතා කිව්වා. මමත් ඉතින් ඔය කතා අහං ඉන්න ගමන් අපේ පන්තියේ ඉන්න තව එකෙක් තව කතාවක් මට කිව්වා. ඒ කතාව අර කතාවට වඩා මේ කතාව හොඳ හින්දා මම මේ කතාව කියන්නං.
“ඕවා නෙමෙයි බං හොල්මන්... උඹ දන්නවා නේද උපුල් අයියව?”
“මොන උපුල්ද බං?”
“අර ගියපාර කැම්පස් සිලෙක්ට් වෙච්ච එකා බං.”
“අර සයන්ස් වලින් ඒ ලෙවල් කරපු එකානෙ.”
“ඔව් ඔව්.”
“ඉතින්?”
“අන්න ඌ ඉස්සර, ඒ කියන්නෙ මීට අවුරුදු තුන හතර කට කලින් ඉදං ඌට තිබ්බණෙ මාර විද්යා පිස්සුවක්. ඒ පිස්සුව කොච්චරද කියනව නං ඌ හැමදෙයක් කතා කරන්නේ විද්යාවෙන්. නිකං යාලුවෙක් විහිලුවක් කළත් ඌ විද්යාවෙන් කියවනවා.”
“ඉතින් මොකද ඌට වුණේ.?”
“ඌ ඒක හින්දම හොල්මන් විශ්වාස කරන්නේ නෑ. අඩුම ගානෙ හොල්මනක් ළඟට ඇවිල්ලා කතා කරත් මූ හොල්මන් විශ්වාස කරලා නෑ.”
“ඇයි ඌට හොල්මනක් හම්බ වෙලාද?”
“ඔව් බං. ඌ පන්ති ඉවර වෙලා ගෙදර යනකොට දවසක් උගෙ පිටිපස්සෙන් මෝහිනි ඇවිල්ලා කතා කරලා”
“ඇත්තටම මෝහිනීද?”
“පොඩ්ඩක් හිටපංකෝ කියනකං පනින්නෙ නැතුව. ඌ ගෙදර යනකොට යන්නේ කනත්ත ගාවෙන්. එතකොට වෙලාව නවහමාරට විතර ඇති. එකපාරටම කනත්ත ගාවදි පාරෙ ලයිට් කණු වල ලයිට් ඕෆ් වෙලා. මුලු පාරම මීදුමෙන් වැහිලා. ඌ ඒත් බයවෙලා නෑ. එකපාරටම සීතලම සීතල අතක් උගෙ පිටට තට්ටු කරලා. ඌ පිටිපස්ස හැරිල බලලා. ළමෙක් වඩාගත්ත ලස්සන කෙල්ලෙක් ඉන්නවලු සුදු සාරියක් ඇදගෙන. ඊට පස්සෙ ඒ කෙල්ල ඇහුවලු මුගෙන් කනත්තට යන පාර. මූ ගත්කටටම කිව්වලු ‘මෙන්න මේ පාර දිගේ කනත්තට යන්නෙ. ඔයාට තනිනං මාත් එන්නං ඔයත් එක්ක යන්න’ කියලා.”
“මූ මාර යකෙක්නේ බං! ඉතිං ඊට පස්සෙ මොකද වෙලා තියෙන්නේ?”
“අර කෙල්ලත් කියලා ‘හා එහෙනං මාව කනත්තට එක්කං යන්න’ කියලා.”
“ඉතින් ඌ මෝහිනීව කනත්තට එක්කන් ගිහිල්ලද?”
“කනත්තට එක්කන් ගිහිල්ල විතරක් නෙමෙයි තව තව වැඩත් කරලා.”
“ඒ මොනවද?”
“ඌ ඒ කෙල්ලට කරදර කරන්නත් හදලා”
“මොකක් ! හොල්මනකට කරදර කරන්න හදලා?”
“ඒකි ඇත්තටම හොල්මනක් නෙමෙයි බං. ඒක අර උගෙ යාලුවො ටික ගහපු මාර ගේමක්.”
“ඒ කියන්නේ අර කෙල්ල ඇත්ත කෙල්ලෙක්? බොරුවට උපුල්ව බය කරලා?”
“ඔව් ඒක තමයි කරල තියෙන්නේ. ඒ වැඩේ කරන්න උන්ට රුපියල් තුන්හාර දාහක් ගිහිල්ලා. වැඩේ ඔරිජිනල් විදියටම තමයි කරලා තියෙන්නේ.”
“ඇයි ඒ උපුල්ගෙ යාලුවො ටික ඌව බය කරල තියෙන්නේ?”
“මේකයි වෙලා තියෙන්නෙ. ඔය වැඩේ වෙන්න ටික දවසකට ඉස්සෙල්ල තමයි අර අතන කුමාර මාමලගෙ ගෙවල් ගාව හිටපු කෙල්ලෙක් ඇක්සිඩන්ට් එකකින් මැරුණෙ. ඒ මළ ගෙදරට උපුලුත් ගිහිල්ලා. එතතනදි උගෙ යාලුවො ටික ඌත් එක්ක වාදෙකට පැටලිලා හොල්මන් ගැන. උපුල් කියනවලු හොල්මන් කියලා දෙයක් නෑ කියලා. ඒක ඔප්පු කරන්න විද්යාත්මක දේවලුත් කියනවලු. ඕක අහගෙන ඉන්න එවුන්ට ඒ වෙලාවෙ ටිකක් මළ පැනලා. ගහගන්නත් ගිහින්. ඒත් කොහොම හරි ෂේප් කරගෙන. ඒ වුණාට ඒ වෙලාවෙ උන් කතා වුණාලු කොහොම හරි මූට වැඩක් දෙනවා කියලා.”
“එතකොට ඕකද දීපු වැඩේ?”
“ඔව්. ඒ වුණාට ඒ වැඩෙත් උන් දීල තියෙන්නෙ විද්යාත්මක විදියට.”
“ඒ කියන්නේ?”
“උන් වැඩේට කෙල්ලෙක් හොයාගෙන තියෙන්නෙ මෙහෙමයි. උපුල් එක්ක එදා වාද කරපු එකෙක්ගේ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් කෙනෙක් ඉන්නවලු හරියට අර මැරිච්ච කෙල්ල වගේ හැඩ හුරුකම් තියෙන. අන්න ඒ කෙල්ලව තමයි මෝහිනි වගේ අරගෙන තියෙන්නේ.”
“එතකොට අර මීදුම ආපු ඒවා? ලයිට් නිමිච්ච ඒවා කළේ කොහොමද?”
“මීදුම එන වැඩේ තමයි විද්යාවෙන් දීල තියෙන්නේ. උන් මීදුම හදලා තියෙන්නෙ ඩ්රයි අයිස් (වියලි අයිස්, ඒ කියන්නේ ඝන කාබන්ඩයොක්සයිඩ්) ලීටර් පහ හයක් ගෙනල්ලා ඒවා වලට වතුර දාලා. එතකොට නිකම්ම මීදුම වගේ වටේට හැදෙනවා.”
“ලයිට් ඕෆ් වෙච්ච ඒවා?”
“ඒක කරන්න උන් ඊට කලින් දවසෙ රෑ ගිහිල්ලා ලයිට් කණුවල ස්විච් ගලවලා ඒකෙ තියෙන වයර් වලට තව වයර් මුට්ටු කරලා ඒ වයර් එක තැනකට හයි කරලා උන්ට ඕන වෙලාවට ලයිට් ඔෆ් ඔන් කරන්න පුළුවන් විදියට.”
“මාර ගේමක් නෙ බං ගහලා තියෙන්නෙ”
“අර කෙල්ලගෙ අතේ තියලා තියෙන්නේ බෝනික්කෙක් ඇත්ත ළමයෙක් වගේම. ඒ කෙල්ල උපුල්ව අල්ලන්න කළින් අතට ෂොපින් බෑග් එකක් දාගෙන අත අයිස් කැට කෝප්පෙක ටිකක් වෙලා දාගෙන ඉඳලා තියෙනවා. එතකොට අත සීතල වෙනවනෙ.”
“අන්තිමට මොකද වෙලා තියෙන්නේ?”
“අන්තිමට උපුල් අර කෙල්ලව අරගෙන කනත්ත ඇතුලට ගියාට පස්සෙ අර කෙල්ලගෙ අතින් තද කරලා අල්ලලා. එතකොට ඒ කෙල්ලට කෑගැහිලා. ඒක ඇහිච්ච කෙල්ලගෙ බෝයි ෆ්රෙන්ඩ් ඇවිල්ලා සිද්ධිය උපුල්ට පැහැදිලි කරලා දීලා අන්තිමට වැඩේ කරපු එවුන් උපුල්ට කියලා උන්ගෙ අම්මලවත් මතක් කරගෙන ගිහිල්ලා තියෙන්නේ.”
ඔන්න ඔය වෙලාවෙදි අපේ සිංහල පන්තිය පටන් ගන්න කට්ටියට පන්තිය ඇතුලට එන්න කිව්වා. ඒ වෙලාවෙදි මට මතක් වුණේ මමත් පන්ති ඇරිල යන්නේ උපුල් ව බය කරපු කනත්ත ගාවින්මයි කියන එක.
