මම කාලෙකින් මගේ බ්ලොග් එකට ලියන්න හිතුවෙ මට ළගදි වෙච්ච අකරතැබ්බයක් ගැන කියන්න. ඕගොල්ලොත් මේ වගේ වැඩ කරනවානම් ටිකක් පරිස්සම් වෙන්න කියලා තමයි මම කියන්නේ. ඔන්න මම වල්පල් කියන්නේ නැතිව කතාව කියන්නම්කෝ.
අපේ පන්තියේ ඉන්නවා ප්රමෝද් කියලා මගේ ෆ්රෙන්ඩෙක්. ඉතින් එයාගෙ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් (කෙල්ලගේ නම සිත්මිණි) මට දුන්නා ලියුමක් එයාට දෙන්න කියලා. එයාගෙ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් එන්නෙ දහම් පාසලට. ඕක දීපු දවසේ ප්රමෝද් දහම් පාසල් ආවෙ නෑ. ඉතින් මාත් ඒක අරගත්තා දෙන්නම් කියලා. මම ලියුම ඉස්කෝලෙ බුද්ධාගම පොත අස්සේ දාගත්තා. ඒත් මට ඒක ප්රමෝද්ට දෙන්න අමතක වුණා. කාලයක් ගියාම ඒ දෙන්නාගෙන් කාටවත් ලියුම මීටර් නෑ. ඔන්න දැන් ලියුම මං ළඟ.
ඔන්න ඉතින් දවසක ඉස්කෝලෙ බුද්ධාගම උගන්නන හාමුදුරුවෝ කිව්වා 10 වසරේ හැම පාඩමකින්ම කෙටි ප්රශ්න හදන් එන්න කියලා. ප්රශ්න හදන් නොගියොත් ඉවරයි. කන්න වෙනවා අම්බානකට. ඉතින් මම එක සිකුරාදා දවසක බුද්ධාගම ප්රශ්න හදන්න පටන් ගත්තා. ඔහොම ප්රශ්න හදනකොට මට හම්බ වුණා බුද්ධාගම අච්චු පොත අස්සේ තිබුණු අර දෙන්නගේ ලියුම.ඒ දෙන්නගේ කිව්වට සිත්මිණි ලියපු ලියුම. දැන් ඉතින් ඒ ලියුම මං ළඟ තියාගෙන මොකටද? මම ඒ ලියුම කෑලි කෑලි වලට ඉරලා මගේ ඩෙස් එක උඩින් තිබ්බා පස්සේ විසි කරනවා කියලා හිතාගෙන. ඒත් කොහොම කොහොම හරි මට ඒක විසි කරන්න අමතක වුණා.
පහු වෙනිදා සෙනසුරාදා ලැබුවා. මම ඉතින් හැමදාම ඉස්කෝලෙ යන නිසා සෙනසුරාදා ටිකක් වැඩියෙන් නිදා ගන්නවා. එදත් මම නවය හමාර විතර වෙනකන් නිදා ගත්තා. එක පාරටම අම්මා මාව ඇහැරෙව්වා.
" මොනාද පුතා මේ ඉරලා දාලා තියෙන්නේ?"
අම්මා ඇහුවා.
"මොනාද?......... මම දන්නෙ නෑ........ ආ ඔය මේසෙ උඩ තිබුනු කොලයක්................"
හොඳ සිහිය එන්න ඇහැරිලා තිබුනත් මම නිදි මරගාතෙන් වගේ කිව්වා.
"මම ම එකතු කරලා බලන්නම්කෝ"
අම්මා කිව්වා. මගේ නිදිමට කොහෙන් ගියාද දන්නේ නැහැ. මම ටක්ගාලා කියන්න බොරුවක් මතක් කර ගත්තා. ටයික වෙලාවකින් අම්මා මෙහෙම ඇහුවා.
"කවුද සිත්මිණි කියන්නේ?" කියලා.
"මම දන්නේ නැහැ." මම කිවුවා.
"එයා පන්තියේ ඉන්න ගෑනු ළමයෙක්ද?" අම්මා සාමාන්ය විදිහට ඇහුවා.
"අපේ ඉස්කෝලෙ කොහෙද අම්මෙ ගෑනු ළමයි ඉන්නේ?"
"ඉස්කෝලෙ නෙමෙයි. ඔයා යන ක්ලාස් එකේ."
" නෑ. එහෙම කවුරුත් නැ." මම නිකන් ගනන් ගන්නේ නැතිව කිවුවා.
"එහෙනම් කමක් නැ. හැබැයි පුතේ ඔය කුණු ඔළුවෙ දාගෙන ඉන්නකෝ. ඕ ලෙවල් රිසල්ට් එන වෙලාවට මම බලාගන්නම්" එහෙම කිව්ව අම්මා ආයෙත් ඒ ගැන කතා කළේ නෑ.
ඒත් සිද්ධිය එතැනින් ඉවර වුණේ නෑ. තවත් මගේ ෆ්රෙන්ඩෙක් හිටියා පුබුදු කියලා. එයා මාර මීටරයක්. ඉංග්ලිෂ් මීඩියම් කරන්නේ. හැබැයි කිසිම නරක වචනයක්, කොටින්ම කිව්වොත් උඹ බන් බොලන් වත් කියන්නේ නෑ. අර ලියුම් සිද්ධිය වුණේ අපේ දහම් පාසලේ භක්ති ගීත ප්රැක්ටිස් තියෙන දවස් වල. මමත් භක්ති ගීත කියන්න හිටියා. පුබුදුත් හිටියා. ඉතින් අර ලියුම මාට්ටු වෙච්ච දවසේ රෑ අපේ ගෙදර සීඩීඑම්ඒ ෆෝන් එකට මැසේජ් එකක් එවලා තිබුනා මෙහෙම.
" අනේ ඔයා අද එන්නේ නැද්ද? මම තනියෙන් ඉන්නේ. අද මධූ ආවෙත් නෑ. අනේ ඔයා කොහොම හරි එන්න. මම බලාගෙන ඉන්නවා."
මේක අපේ අම්මා දැක්කා. ඊට පස්සේ මගෙන් ඇහුවා මේ කවුද කියලා. මම කිවුවා ඒ මගේ යාලුවා පුබුදු කියලා. ඒත් අම්මට ෂුවර් නෑ. මොකද ලියුමකුත් මාට්ටු වෙලානේ තියෙන්නේ. අනික එයා එතන "මධු" කියලා ලියලත් තියෙනවනේ. හැබැයි එයා "මධූ" කියන එකෙන් අදහස් කරලා තියෙන්නේ එයාගේ බෙස්ට් ෆ්රෙන්ඩ් කෙනෙක්. ඒත් අම්මා හිතුවේ ඒකත් කෙල්ලෙක්ගේ නමක් කියලා.
ඊට පස්සේ අම්මා කළේ ඒ නම්බර් එකට කෝල් එකක් ගත්ත එක. හැබැයි කෝල එකක් ගත්තට පස්සේ අම්මගේ සැකේ නැති වුණා. මොකද එතකොට කතා කළේ කොල්ලෙක් නිසා. හැබැයි මේකෙන් මම පාඩම් දෙකක් ඉගෙන ගත්තා.
1. අනුන්ගේ කෙල්ලෝ දෙන ලියුම් අරගන්නෙ නැතිව ඉන්න එක.
2. මට මැසේජ් කරන එවුන්ට එවන මැසේජ් කොල්ලෙක් එවනවා වගේ එවන්න කියන එක.
- නම් ගම් මනඃකල්පිතයි (ඇත්ත නමින් චුට්ටක් විතර වෙනස් කළා)
අපේ පන්තියේ ඉන්නවා ප්රමෝද් කියලා මගේ ෆ්රෙන්ඩෙක්. ඉතින් එයාගෙ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් (කෙල්ලගේ නම සිත්මිණි) මට දුන්නා ලියුමක් එයාට දෙන්න කියලා. එයාගෙ ගර්ල් ෆ්රෙන්ඩ් එන්නෙ දහම් පාසලට. ඕක දීපු දවසේ ප්රමෝද් දහම් පාසල් ආවෙ නෑ. ඉතින් මාත් ඒක අරගත්තා දෙන්නම් කියලා. මම ලියුම ඉස්කෝලෙ බුද්ධාගම පොත අස්සේ දාගත්තා. ඒත් මට ඒක ප්රමෝද්ට දෙන්න අමතක වුණා. කාලයක් ගියාම ඒ දෙන්නාගෙන් කාටවත් ලියුම මීටර් නෑ. ඔන්න දැන් ලියුම මං ළඟ.
ඔන්න ඉතින් දවසක ඉස්කෝලෙ බුද්ධාගම උගන්නන හාමුදුරුවෝ කිව්වා 10 වසරේ හැම පාඩමකින්ම කෙටි ප්රශ්න හදන් එන්න කියලා. ප්රශ්න හදන් නොගියොත් ඉවරයි. කන්න වෙනවා අම්බානකට. ඉතින් මම එක සිකුරාදා දවසක බුද්ධාගම ප්රශ්න හදන්න පටන් ගත්තා. ඔහොම ප්රශ්න හදනකොට මට හම්බ වුණා බුද්ධාගම අච්චු පොත අස්සේ තිබුණු අර දෙන්නගේ ලියුම.ඒ දෙන්නගේ කිව්වට සිත්මිණි ලියපු ලියුම. දැන් ඉතින් ඒ ලියුම මං ළඟ තියාගෙන මොකටද? මම ඒ ලියුම කෑලි කෑලි වලට ඉරලා මගේ ඩෙස් එක උඩින් තිබ්බා පස්සේ විසි කරනවා කියලා හිතාගෙන. ඒත් කොහොම කොහොම හරි මට ඒක විසි කරන්න අමතක වුණා.
පහු වෙනිදා සෙනසුරාදා ලැබුවා. මම ඉතින් හැමදාම ඉස්කෝලෙ යන නිසා සෙනසුරාදා ටිකක් වැඩියෙන් නිදා ගන්නවා. එදත් මම නවය හමාර විතර වෙනකන් නිදා ගත්තා. එක පාරටම අම්මා මාව ඇහැරෙව්වා.
" මොනාද පුතා මේ ඉරලා දාලා තියෙන්නේ?"
අම්මා ඇහුවා.
"මොනාද?......... මම දන්නෙ නෑ........ ආ ඔය මේසෙ උඩ තිබුනු කොලයක්................"
හොඳ සිහිය එන්න ඇහැරිලා තිබුනත් මම නිදි මරගාතෙන් වගේ කිව්වා.
"මම ම එකතු කරලා බලන්නම්කෝ"
අම්මා කිව්වා. මගේ නිදිමට කොහෙන් ගියාද දන්නේ නැහැ. මම ටක්ගාලා කියන්න බොරුවක් මතක් කර ගත්තා. ටයික වෙලාවකින් අම්මා මෙහෙම ඇහුවා.
"කවුද සිත්මිණි කියන්නේ?" කියලා.
"මම දන්නේ නැහැ." මම කිවුවා.
"එයා පන්තියේ ඉන්න ගෑනු ළමයෙක්ද?" අම්මා සාමාන්ය විදිහට ඇහුවා.
"අපේ ඉස්කෝලෙ කොහෙද අම්මෙ ගෑනු ළමයි ඉන්නේ?"
"ඉස්කෝලෙ නෙමෙයි. ඔයා යන ක්ලාස් එකේ."
" නෑ. එහෙම කවුරුත් නැ." මම නිකන් ගනන් ගන්නේ නැතිව කිවුවා.
"එහෙනම් කමක් නැ. හැබැයි පුතේ ඔය කුණු ඔළුවෙ දාගෙන ඉන්නකෝ. ඕ ලෙවල් රිසල්ට් එන වෙලාවට මම බලාගන්නම්" එහෙම කිව්ව අම්මා ආයෙත් ඒ ගැන කතා කළේ නෑ.
ඒත් සිද්ධිය එතැනින් ඉවර වුණේ නෑ. තවත් මගේ ෆ්රෙන්ඩෙක් හිටියා පුබුදු කියලා. එයා මාර මීටරයක්. ඉංග්ලිෂ් මීඩියම් කරන්නේ. හැබැයි කිසිම නරක වචනයක්, කොටින්ම කිව්වොත් උඹ බන් බොලන් වත් කියන්නේ නෑ. අර ලියුම් සිද්ධිය වුණේ අපේ දහම් පාසලේ භක්ති ගීත ප්රැක්ටිස් තියෙන දවස් වල. මමත් භක්ති ගීත කියන්න හිටියා. පුබුදුත් හිටියා. ඉතින් අර ලියුම මාට්ටු වෙච්ච දවසේ රෑ අපේ ගෙදර සීඩීඑම්ඒ ෆෝන් එකට මැසේජ් එකක් එවලා තිබුනා මෙහෙම.
" අනේ ඔයා අද එන්නේ නැද්ද? මම තනියෙන් ඉන්නේ. අද මධූ ආවෙත් නෑ. අනේ ඔයා කොහොම හරි එන්න. මම බලාගෙන ඉන්නවා."
මේක අපේ අම්මා දැක්කා. ඊට පස්සේ මගෙන් ඇහුවා මේ කවුද කියලා. මම කිවුවා ඒ මගේ යාලුවා පුබුදු කියලා. ඒත් අම්මට ෂුවර් නෑ. මොකද ලියුමකුත් මාට්ටු වෙලානේ තියෙන්නේ. අනික එයා එතන "මධු" කියලා ලියලත් තියෙනවනේ. හැබැයි එයා "මධූ" කියන එකෙන් අදහස් කරලා තියෙන්නේ එයාගේ බෙස්ට් ෆ්රෙන්ඩ් කෙනෙක්. ඒත් අම්මා හිතුවේ ඒකත් කෙල්ලෙක්ගේ නමක් කියලා.
ඊට පස්සේ අම්මා කළේ ඒ නම්බර් එකට කෝල් එකක් ගත්ත එක. හැබැයි කෝල එකක් ගත්තට පස්සේ අම්මගේ සැකේ නැති වුණා. මොකද එතකොට කතා කළේ කොල්ලෙක් නිසා. හැබැයි මේකෙන් මම පාඩම් දෙකක් ඉගෙන ගත්තා.
1. අනුන්ගේ කෙල්ලෝ දෙන ලියුම් අරගන්නෙ නැතිව ඉන්න එක.
2. මට මැසේජ් කරන එවුන්ට එවන මැසේජ් කොල්ලෙක් එවනවා වගේ එවන්න කියන එක.
- නම් ගම් මනඃකල්පිතයි (ඇත්ත නමින් චුට්ටක් විතර වෙනස් කළා)
No comments:
Post a Comment