අදත් වෙනදා වගේ ම හතහා මාරට ඉස්කෝලේ පටන් ගත්තා. ඊයෙ රෑ හරියට නින්ද ගියෙත් නෑ.හැමදාම මුලින්ම තියෙන්නේ ඉංග්රීසි. ඉංග්රීසි මිස් ඇවිල්ලා කියනවා
"චිල්රන්ස් ප්ලීස් සී ඇක්ටිවිටී ෆෝ පොයින්ට් වන් ටු. දිස් ඉස් ඩිරෙක්ට් ඇන්ඩ් ඉන්ඩිරෙක්ට් ලෙසන්. අයි ගේව් දිස් ..............."මට නිකන් මඤ්ඤං වගේ. නිදිමතේ ඔන්න ඔහේ කරලා දැම්මා. හරිද දන්නේ නැහැ.
ඊට පස්සේ තිබුනෙ චිත්ර. ඒකටත් බයිලයක් ඇදලා දැම්මා. චිත්ර සර් නම් හොදයි. ඒ හින්දා අවුලක් වුණේ නැහැ. ඔන්න ඊටපස්සෙ ආවෙ සිංහල පීරියඩ් එක. ආපෝ ඒකෙනං නිකනුත් නින්ද යනවා. අන්තිමට මම කොහොම හරි ඉන්ටර්වල් එක එනකන් හිටියෙ ඇගිලි ගැන ගැන. ඉන්නවා ඉන්නවා බෙල් එක ගහන්නේ නැහැ. සිංහල මිස් යන්නෙත් නෑ. කෙහොම හරි මං බලාගෙන හිටිය මොහොත ළගා වුණා. ඉන්ටවෙල් බෙල් එක විනාඩි දහයක් පරක්කු වෙලා ගැහුවා. අම්මේ තිබිච්ච සතුට. දුවලා ගියා කැන්ටිමට. කෑම අරගෙන බාගෙට කනකොට ගැහුවා බෙල් එක. ටක් ගාලා ඉතුරු ටිකත් කටේ ඔබාගෙන වතුර ටිකක් බීලා පන්තියට ගියා.
ඊට පස්සේ තිබුණෙ කොමස්. මට එපාම කරපු පීරියඩ් එකක්. සර් ආවා. ආපු ගමන් ඇහුවා මෙහෙම.
"කෝ ගන්නවා බලන්න මම එදා දීපු ගෙදර වැඩේ?"
ඔන්න එතකොට තමයි මටත් ගෙදර වැඩේ මතක් වුණේ.
"ඕයි මේවා කළොත් මට නෙමෙයි ඕයි තමුසෙලට. මේ පාර විභාගෙන අනිවාර්යයෙන්ම වෙළඳ ගිණුමයි ලාභා ලාභ ගිණුමයි ශේෂ පත්රයයි එනවා. ළකුණු දහයක ගානක් ඕයි. මේවා මට නෙමෙයි කරොත් තමුසෙලට"
ඔහොම කිය කිය සර් ආවා මගේ ළගට.
"කෝපෙන්නනවා බලන්න තමුසෙගෙ පොත. කෝ යකෝ වැඩ?"
"මේ තියෙන්නේ සර්"
"ආ..... සමාන වුණාද දෙපැත්ත?"
"ඔව් සර්"
සර් ඒක බලලා යන්න ගියා. මම පෙන්නුවේ ඊට කලින් සවසේ සර් කියලා දීපු වැඩේමයි. ගෙදර වැඩට දුන්නෙත් ඒ වගේම ගානක් හින්දා සර්ට ඒක එච්චර මීටර් නෑ.
ඔන්න ඉතින් ඒ පීරියඩ් එකත් නිදි මර ගාතේ ගෙවාගත්තා. ඊටපස්සේ තිබුණෙ ගනං. මම ආසම විෂය. ඒක හින්දා ගනං අවුලක් නැතුව කරගත්තා. හතිවෙනි පීරියඩ් එක ඉතිහාසය. ලියන්න දෙනවා ඉවරයක් නෑ. සර් කියෝනවා අපි ලියනවා.
"ජපානයේ ඒ කාලෙ තිබුනෙ සංවෘත ආර්ථික ක්රමයක්.ඒ කියන්නේ වෙනත් රටවල් එක්ක සම්බන්ධතා තියා ගන්න ජපන්නුන්ට බෑ. විශේෂයෙන්ම යුරෝපා ජාතින්ට. ලන්දේසින්ට විතරක් අවුරුද්දකට එක නැවකට එන්න පුළුවන්......................"
ඔහොම දිග කතාවක් කියාගෙන ගියා. එකපාරටම සර් මෙහෙම කිව්වා
"ඔය හතර වෙනි පේලියේ අයිනෙ ඉන්න ළමයා කියන්න බලන්න ජපානයේ සංවෘත ආර්ථික ක්රමය විවෘත ආර්ථික ක්රමයක් කළේ මොන රාජවංශිකයන්ද කියලා"
මගේ එහා පැත්තේ හිටපු එකා මාව ඇහැරෙව්වා. මට නිකන් හොල්මන් වගේ නින්දෙන් නැගිට්ට ගමන්. හැබැයි හොද වෙලාවට අපේ පන්තියේ කටපියාගෙන ඉන්න බැරි එවුන්ට පින් සිද්ද වෙන්න මම බේරුණා. මම හිතන්නත් කලින් උන් උත්තරේ දිලා ඉවරයි. ඉතින් ඊට පස්සේ ආයෙත් මට නින්ද ගියෙ නෑ.
ඔන්න ඉතින් ආවා අන්තිම පීරියඩ් එක. ඒකෙදි තියෙන්නේ බුද්ධාගම. හාමුදුරු කෙනෙක් ඉන්නේ උගන්වන්න. මාර වසයි. ඒත් හොඳයි. උගන්නන කොට නම් කම්මැලි නෑ.
ඉතින් හාමුදුරුවොත් උගන්නනවා. මම අහන් ඉන්නවා. ඔහොම විනාඩි 40ක් විතර ගෙවිලා ගියා.එතකොටම මගේ ඉස්සරහ පේළියේ ඉන්න ළමා බෑග් එකකුත් එල්ල ගෙන තවත් බෑග් එකක් අතින් අරගෙන ආවා පන්තියට. එයා වාඩි වුණා මගේ ඉස්සරහ තියෙන ඩෙස් එකේ පුටුවෙන්. අතේ අරගෙන ආපු බෑග් එක මගේ ඩෙස් උඩ තිබ්බා. ඒකෙ ඇතුලෙ තිබුණා අළුත්ම ඩිජිටල් කැමරාවක්. මම හිතුවා ඒ උගේ මොකක් හරි එකක් කියලා. ඒත් මම පස්සෙයි කතාව දැනගත්තේ.
මේ කැමරාව මට හම්බවෙන්න තියෙන එකක්. ඒ මොකද දන්නවද? ඔයගොල්ලො දන්නවද Future Minds තරගය? දැන් ටීවී එකේ ඇඩ් එහෙම යනවා. අන්න ඒකෙන් තිබ්බා ඩිජිටල් ආර්ට් තරගයක්. අන්න ඒකෙන් ලංකාවෙන්ම තුන්වෙනි තැන හම්බවෙලා තියෙන්නේ මට. ඉතින් මට මාර සතුටුයි. හාමුදුරුවො ඒ වෙලාවෙ මටමෙහෙම කිව්වා.
"ආපෝ..... ඔය කැමරාව වැඩක් නෑ. මං ගාව තියෙනවා ඔයිට වඩා හොද කැමරාවක්. ඕක වැඩක් නෑ."
ඊට පස්සේ පන්තියේ ළමයි කිව්වා, "ඒක එයාට ලැබිලා තියෙන්නේ තරගෙකින් දිනලා හාමුදුරුවනේ" කියලා.
"ආ.....ඇත්තද? මම හිතුවා මූ මේක අරූට ගෙනත් දීලා කියලා තරගේ පොටෝ ගහන් එන්න. අම්මටසිරි මූ මෙහෙම හිටියට මාර බඩුවක්නේ."
"මොකටද කොල්ලෝ ඔය තෑග්ග හම්බවුනේ?" හාමුදුරුවෝ එහෙම අහලා කැමරාව අරගෙන බැලුවා.
"මම ෆියුචර් මයින්ඩ්ස් එකට ඩිජිටල් ආර්ට් එකක් දැම්මා. අන්න ඒක ලංකාවෙන්ම තුන්වෙනි තැන වෙලා ඒකට මේ තෑග්ග හම්බ වුණා."
"මරුනේ........ නියමයි..............මේක ගොඩක් වටින කැමරාවක්නේ" හාමුදුරුවෝ කිව්වා'
පින්තූරෙ ලස්සනයි නම් කමෙන්ට් එකක් දාලා යන්න. කැතයි නම් ඒත් දාලා යන්න.
